بیژن شافعی، دبیر فرهنگی جامعه‌ معماران ایران و عضو موسس گروه معماری دوران تحول، در گفت‌وگویی با ایسنا، به بیان ویژگی‌های منحصربه‌فرد معماری بیمارستان امام رضا (ع) در مشهد، اثر کریم طاهرزاده بهزاد، پرداخته است:


"از اوایل دوره رضاشاه و تقریبا از سال 1305 به بعد، تحولات گسترده‌ای در بیشتر شهرهای ایران اتفاق افتاد. مشهد، با توجه به وجود حرم امام رضا (ع)، در این زمینه جایگاه ویژه‌ای داشت و از سوی حکومت آن دوران، توجه ویژه‌ای به مشهد می‌شد و تقریبا یک دستور اصلاحات اساسی در کل شهر داده شد. به این ترتیب، ساخت مؤسسه‌های تمدنی جدید که قبلا سابقه‌ای نداشته یا دارای سابقه اندکی بوده‌اند، در دستور کار قرار گرفت.

در مشهد، مکانی به نام دارالشفاء بود. در سال 1305 که می‌خواستند این دارالشفاء را به بیمارستان تبدیل کنند و اصلاحات اساسی انجام دهند، از کریم طاهرزاده بهزاد، از نخستین تحصیلکرده‌های معماری ایران، کمک گرفتند. او که از مشروطه‌خواهان بود، پس از مشروطه و دوران استبداد صغیر، به استانبول رفت و پنج سال در آنجا معماری خواند، دو سال نیز برای دوره عالی به برلین رفت و مدرک تخصصی معماری گرفت. از او برای طراحی بنای آرامگاه فردوسی دعوت شد و در همان زمان، طراحی نقشه بیمارستان شاه‌رضا، از سوی آستان قدس رضوی، به او سپرده ‌شد.

نقشه ساختمان اصلی بیمارستان از معماری گذشته اروپا بهره برده است. این ساختمان دارای دو پلان H شکل با یک قسمت مرکزی است که بخش‌های مختلف را توسط راهروی یک‌طرفه‌ بسیار بلندی، به‌صورت کاملا خطی، به هم متصل می‌کند. پلنینگ و ترکیب و حجم کلی ساختمان به معماری قرن 19 اروپا بازمی‌گردد. در همان زمان، دبیرستان البرز در تهران، با همین هیأت ساخته شد، هرچند بیمارستان امام رضا (ع) یک بیمارستان یک‌طبقه و خطی است، اما دبیرستان البرز دوطبقه است.

محور مرکزی، ساختمان یک ایوان دارد که روی آن، گنبدخانه‌ای قرار گرفته و یک کلاه‌فرنگی در همین قسمت برای آن پیش‌بینی شده و به این ترتیب، حجم ویژه‌ای را شکل داده است.

در جزییات معماری بیمارستان امام رضا (ع)، ترکیب‌های گوناگونی دیده می‌شود که این ساختار، ویژگی خاص این بیمارستان است. به‌طور کلی، به این بناها مختلط می‌گویند که منظور در عناصر، جزییات و موتیف‌ها و نه در هیأت کلی ساختمان است. طاهرزاده در این بنا توانسته است از سبک‌های مختلف و ترکیب آزادی از همه‌ جزییات معماری، با گرایش‌های مختلف عثمانی یا اوایل جمهوری ترکیه و معماری تاریخی ایران، بهره گیرد. پس از نمایشگاه 1925 میلادی پاریس، این سبک که در آن، قید و بندی برای استفاده از جزییات وجود ندارد، در بسیاری از کشورها به کار رفت. برای مثال، در ستون‌های این بیمارستان، از المان‌های تخت جمشید، مانند سرستون، استفاده شده است. در جزییات دست‌اندازهای بالای ساختمان نیز از معماری اواخر دوره عثمانی استفاده شده که در آن نقش‌برجسته‌های مقرنس و اسلیمی، کاشی‌کاری و سبک‌های ایرانی به کار رفته است. حتی در برخی دست‌اندازهای گلدانی، از ویژگی‌های معماری اروپا نیز استفاده شده است. در ایوان ورودی نیز که یک گنبد دارد، قسمت گریو گنبد و خود گنبدخانه روی ستون‌هایی با جزییات هخامنشی همراه با کاشی‌کاری‌ها و مقرنس‌ها قرار دارد که همه‌ این‌ها، نمایانگر مجموعه‌ای از اختلاط در معماری بناست.

چون ساختمان بسیار طولانی است، بیمارستان یک رمپ دارد تا رفت و آمد در دو سمت ساختمان آسان‌تر انجام شود. دیوار محوطه نیز نرده‌ ویژه‌ای داشته است و نرده‌های فلزی بسیار زیبایی روی دیوار کوتاه آجری قرار داشتند. فضای بیمارستان، محوطه‌ بسیار جذابی است و بیمار و کسی که آنجا را می‌بیند، احساس نمی‌کند در محیط خفه شهر است.

بیمارستان امام رضا (ع) در مشهد، بنای بسیار ارزشمند و مهمی است، به ویژه آن‌که از ابتدا، به‌شکل اختصاصی برای بیمارستان در نظر گرفته شده و شاید بتوان گفت نخستین بیمارستان دوران جدید پس از قاجار است. در ایران، نمونه‌ این بنای ارزشمند را بسیار کم داریم. دبیرستان شاه‌رضا و تئاتر مشهد نیز با همین روحیه ساخته شده بودند که متأسفانه دبیرستان تخریب و تئاتر نیز با سبک دیگری بازسازی شد. این بیمارستان، تنها بنایی است که با این روحیه باقی مانده و از معماری شرقی و ایرانی نیز بهره برده است. متأسفانه خیلی در آن دست برده‌اند که کاش این‌گونه نمی‌شد."