مهدی مهدوی، نویسنده وبلاگ معماری و فضا، در یادداشتی با عنوان قصه تلخ و خطرناک معمار شدن، به برخی آسیب‌های مسابقات معماری در ایران پرداخته است:  


"خطرناک ... برای منی که 40 یا 50 روز برای یک فراخوان که معلوم نیست تحقق پیدا می‌کنه یا نه، تلاش می‌کنم و آخرشم نمی‌دونم چی می‌شه!

به نظرم، معماری کردن یک تازه معمار، با هزار امید و آرزو و تلاش‌های شبانه‌روزیش، توی روند مسابقات شکل می‌گیره، اما مسابقات معماری چقدر می‌تونن در روند معماری کردن و معمار شدن به یک دانشجو یا یک معمار کمک بکنن؟

... این روزها، حکایت مسابقات معماری عجب حکایت جالبی شده! ... مسابقات معماری خیلی آسون فراخوان زده می‌شن، بدون هیچ محدودیتی و یا هیچ کنترل و نظارتی یا هیچ تعهدی از جانب کارفرما برای مطرح کردن مسابقه. آیین‌نامه معمولا از فراخوان‌های دیگه کپی شده و هیچ فکری به نظرم در موردشون نمی‌شه. جایزه‌هایی تعیین می‌شه که واقعا جای بحث داره! و داورایی انتخاب می‌شن که غالبا و از اون جایی که من خودم تجربه دارم، معمولا اسمیه و تقریبا نصف اون داورا توی جریان مسابقه نیستند و عملا برای کلاس گذاشتن و رسمی کردن فراخوان‌ها است از سمت کار فرما و افرادی که ایده مسابقه رو مطرح می‌کنن. اما تکلیف در این بین چیه؟

:: مسابقات معماری می‌تواند معماری این کشور رو درست بکنه یا از بین ببره؟
:: مسابقات معماری می‌تواند انگیزه باشد یا ضد انگیزه و ضد ارزش؟
:: مسابقات معماری می‌تواند معماری و معمار رو تو این جریان نابسامان یاری کنه یا از پا در بیاره؟
:: مسابقات معماری می‌تواند تولید فکر و ایده باشه یا از بین بردن اینها؟"