فراز سلیمانی، در وبلاگ شخصی خویش، در یادداشتی با عنوان مرثیه‌ای بر مسابقات معماری، به نقد تعدادی از مسابقات معماری سال‌های اخیر، از جمله مسابقه معماری باغ بازار سبزوار، پرداخته است:


"... علی‌رغم نکات بسیار قوی در برگزاری مسابقه باغ بازار، نقصان‌هایی بسیار مسئله‌ساز وجود داشت، مخصوصا در داوری آثار. به نظر می‌رسد کلا خواسته‌های کارفرما با معیارهای داوران به هیچ وجه دارای هم‌سویی نبوده است، از جمله چیدمان ساختمان در سایت، سقف سبز نداشتن، و معماری دارای ویژگی اسلامی و ایرانی.

از موارد پر حرف و حدیث دیگر هم می‌توان به عدم انتشار امتیازدهی داوران به هر یک از 25 طرح برتر، به صورت عمومی در وب سایت مسابقه، اشاره کرد که طبیعتا اگر چنین می‌شد، ضعف‌های اخلاق حرفه‌ای بعضی از داوران در دادن نمره‌های بحث‌برانگیز صفر به تعدادی از طرح‌ها، فقط و فقط برای به رتبه رساندن طرحی خاص، خودنمایی می‌کرد! عدم اعلام رتبه‌بندی بقیه طرح‌ها و تمامی 22 طرح را واجد رتبه چهارم دانستن، نشانی جز تسامح و تساحلی مخرب نیست و از طرفی حساسیت عجیب برخی از داوران به برگزیده شدن طرح‌هایی از شهر سبزوار و طراحان بومی که که منجر به بسیاری از اختلافات شده است، قابل تامل می‌باشد و این سوال را دز ذهن ایجاد می‌کند که به راستی پس ضرورت برگزاری یک مسابقه چیست و اساسا چرا مناقصه برگزار نکنیم، اگر بخواهیم نگاهی بومی گرایانه به طراحان داشته باشیم.

... طرح اول بدون در نظر گرفتن هیچ یک از خواسته‌های کارفرما و حتی خواسته ماهیتی طرح که باغ بازار می‌باشد و فضای تجاری حداقل 7000 متری را در نظر داشته، تنها به سختی حدود 2000 متر از زیربنای مورد نیاز را برآورده کرده، آن هم با احتساب تمامی فضاهای مشاع، کلا در زیرزمین ساخته، خلاف خواست اکید کارفرما مبنی بر نداشتن سقف سبز. آیا قصور از برنامه، تا این حد جایز است که ماهیت پروژه چیز دیگری شود، از یک تجاری به یک فضای نمایشگاهی. البته این عدول از برنامه بسیار رایج است، ولی در مسابقات کانسپچوال، نه در مسابقه‌ای که به دنبال طرحی حرفه‌ای است، آن هم با شرط عقد قرارداد با نفر اول برای طراحی فازهای آینده! 
 
... طرح ما جزو 3 طرح نخست نشد، ولی نمره‌های داده شده بسیار جالب بود: آقای افشارنادری صفر دادند و آقای فیض آبادی 20، آقای گلابچی 16، آقای سلیمانی 9، آقای سیاوش‌پور 9 و آقای معصومی 15. ... حال بحث اصلی اینجاست که اصولا نمره صفر یعنی چه! اگر تیم ما یک نقطه وسط هر شیت می‌گذاشت، قاعدتا باز هم باید صفر می‌گرفت، پس معنی این صفر چیست؟ اگر این صفر به 10 تبدیل می‌شد، ما سوم می‌شدیم. اگر به 20 تبدیل می‌شد، ما اول می‌شدیم! اینجاست که بحث بسیار تخصصی و ابهام و تفرقه برانگیز آقای افشارنادری خودنمایی می‌کند. آیا این صفرها ادامه همان سنت نمره‌دهی در مسابقه معمار در چند سال اخیر نیست که فقط برای اینکه طرحی بالا نیاید، با توجه به حمایت‌های دیگر داوران و در راستای مخالفت با نظر آنان و در ادامه تفکر با مایید یا بر علیه مایید، نیست!

... از شنیده‌ها از بقیه شرکت‌کنندگان متوجه شدم که تعداد نمره صفر آقای افشارنادری بسیار بیشتر از این‌ها بوده و با توجه به تجربه به زعم بنده منفی که ایشان در مسابقات معمار داشته‌اند و عدم تجربه داوران دیگر که قاعدتا نمی‌توانستند منطق صفر را برای نمره‌های خودشان دریابند و در نتیجه به اکثر طرح‌هایی که قبول نداشته‌اند نمرات زیر 10، ولی نه صفر دادند که نهایتا منجر به این شد که تقریبا و تحقیقا امتیازات آقای افشارنادری نقشی بسیار تعیین‌کننده داشته باشد و طرح‌های اول و دوم از ایشان 20 گرفته‌اند. ... بنده حداقل کنجکاو می‌باشم که اساس نمره‌دهی این استاد محترم چگونه بوده و منطق‌شان چه بوده؟ آیا برای آقای افشارنادری هدف وسیله را توجیه می‌کند؟ و یا ایشان به جریان دمکراتیک در یک مسابقه معماری، اساسا اعتقاد و التزامی دارند؟

... آیا به راستی تیم داوری تمی‌توانستند افقی وسیع‌تر از برنده شدن صرفا چند طرح انتزاعی که همه خوب می‌دانیم که در شهر سبزوار، با توجه به خواست‌های تکنولوژیک و مادی، اجرایی نیستند، ببینند. البته برای رسیدن به جریان دمکراتیک معماری، اگر به آن اعتقادی داشته باشیم، راهی جز طی این مسیر پر دست‌انداز نیست ..."