نویسنده وبلاگ طعم به‌یادماندنی، در یادداشتی با عنوان هنر به روش نسل های ـ تک، به یکی از دغدغه‌های متداول و نسبتا دیرینه دانشکده‌های معماری، مبنی بر چگونگی برخورد با پدیده نوظهور کامپیوتر، پرداخته که حتی در قرن بیست‌ویکم نیز، ذهن برخی معماران محافظه‌کار را به خود مشغول کرده است:


"... زمانی که دانشجو بودم، برنامه اتوکد تازه باب شده بود. بیشتر استادهای ما و حتی خیلی از معمارهای معروف اون زمان، کاملا بر ضد کار با کامپیوتر بودند. اونها اصرار داشتند که معمار خوب کسی است که دستش قویه (یعنی خوب طراحی می‌کنه) و کار با کامپیوتر را کاری بی‌روح و مخصوص معماران سطح پایین می‌دانستند! بعضی‌هاشون حتی از این هم فراتر رفته و خودشون را نسل خلاق می‌دانستند، چرا که در زمان اونا، تلویزیون نبوده تا قدرت تخیل‌شون رو ضعیف کنه! ...

از همه این حرف‌ها بگذریم، الان پروژه معماری، بدون کامپیوتر، یعنی هیچ! کارایی نرم‌افزارهای تقشه‌کشی به گونه‌ای شده که امکان نداره دست بتواند با آن رقابت داشته باشه و اصلا امکان نداره پروژه موفقی بدون کامپیوتر ترسیم بشه. دلم می‌خواهد بدانم اون استادان گرامی مخالف کامپیوتر، چگونه حرف‌هاشون را عوض کرده‌اند!

چند روز پیش، برنامه‌ای می‌دیدم از یک نقاش معروف فرانسوی که در نمایشگاه تازه‌اش، تمام نقاشی‌ها بر روی آی‌فون و آی‌پد و با انگشتانش کشیده شده بود. ... در آن حال، مجسم می‌کردم قیافه نقاش‌های متعصب سنتی‌پسند را که در حال انتقاد از این نوع نقاشی‌اند و باز مجسم می‌کردم نقاشی‌های نسل آینده را که چقدر متفاوت از گذشته و اکنون، بدون قلم و رنگ و آبرنگ و مداد، و فقط بر روی صفحات دیجیتالی کشیده می‌شود. ..."